Zondigen

Wat een vreemd woord eigenlijk. Zonde. Alsof je iets doet wat niet mag. Alsof er een universele lijst is met wat wél en wat níet hoort. En dat jij daar vanaf wijkt. Foei.

Maar zondigen bestaat niet.

Het is bedacht. Door mensen. Door culturen, religies, overtuigingen. Een frame van schuld en schaamte. Je doet iets, en ineens ben je fout.

Zonde is: jij die jezelf gelooft als je denkt dat je verkeerd bent.

Zonde is: je verlangens onderdrukken om erbij te horen.

Zonde is: je aanpassen aan regels die jou niet dienen.

Zondigen zit inmiddels overal in.

Te veel eten. Te vet eten. Te laat eten. Je hoort het mensen zeggen: “Ik heb gezondigd.” Alsof je een morele fout hebt begaan omdat je een stuk taart nam. Maar je bent geen slechter mens omdat je iets eet wat niet hoort volgens bepaalde gezondheidsguru’s. Je lichaam is geen zondig tempelcomplex. Je hoeft je niet te verontschuldigen voor genieten.

Wie bepaalt eigenlijk wat een zonde is?

Vroeger was het zonde om op zondag de was buiten te hangen. Nu is het zonde als je niet aan jezelf werkt, niet spiritueel genoeg bent, niet ‘bewust’ leeft. Zelfde truc, nieuw jasje.

Maar de échte zonde?

Is dat je jezelf verlaat. Je impuls negeert. Je waarheid inslikt. Je vuur dooft.

Niet omdat het verkeerd is wat je doet maar omdat je niet meer voelt wat waar is voor jou.

Dus zondig. Voluit.

Niet om te rebelleren. Maar om vrij te zijn.

Laat de heilige wetten maar schuiven. Jij weet diep vanbinnen allang wat klopt.