Emotionele volwassenheid en het dragen van je ouders hun last

Je persoonlijke heling staat nooit op zichzelf. Het raakt aan iets dat groter is dan jij.

Wat jij draagt, is vaak niet alleen van jou. In opstellingen zie je dat meteen. Pijn die door generaties heen is gegaan. Verdriet waar nooit ruimte voor was. Trauma dat is blijven hangen in een familie of gemeenschap.

En zolang jij je daar verantwoordelijk voor maakt, blijf je het dragen. Niet uit liefde. (Dat wordt wel vaak gezegd overigens)

Je draagt om niet te hoeven voelen wat jij tekort bent gekomen. Omdat je onbewust hoopt dat als de ander heelt, jij alsnog krijgt wat je nodig had. Maar je wilt iets kunnen wat niet kan. De pijn van de ander wordt er niet minder door.

En daarbij zeg je eigenlijk: geef jouw onverwerkte shit maar aan mij want jij kan het blijkbaar niet. En dat doen we dus al als kind. Dat is een vorm van arrogantie. En geen liefde. Dat is overleven.

Je houdt het systeem in stand in de hoop dat het ooit teruggeeft wat jij gemist hebt.

Maar dat gebeurt niet.

Op het moment dat je ziet: dit is niet van mij, dit hoort bij mijn ouders, bij hun lot, bij het systeem waar ik uit kom, en ik hoef dit niet meer te dragen, ontstaat er ruimte. Dan stop je met zoeken en vechten. Dan stop je met hopen dat het alsnog goedkomt via de ander. Dat is emotionele volwassenheid.