Waarom je de pijn van je ouders draagt en hoe je stopt met hopen dat zij veranderen. Over overleven, loyaliteit en emotionele volwassenheid

Als kind was lezen mijn uitweg. Verdwijnen in een andere wereld, weg van wat er om me heen gebeurde. Overleven, noem ik het nu. Later werd het zoeken. Naar mezelf. Naar antwoorden. Naar wie ik werkelijk ben. En toen het zoeken stopte, stopte ook het lezen. Vreemd eigenlijk. Alsof ik het niet meer nodig had. Maar nu is het terug. En het voelt heel anders. Gelukkig niet meer om te ontsnappen aan de realiteit. Meer als voeding. Boeken over familiesystemen, over trauma, over systemisch werk. Ze...

Jaren geleden zag ik het nog niet. Ik zocht in mijn relaties naar iemand die me zag, begreep, droeg. En als dat niet gebeurde, werd ik boos. Of juist stil. Ik trok me terug of klampte me vast. Ik wist niet dat ik eigenlijk zocht naar iets wat niemand me kon geven. In mijn eerste huwelijk was het een constante innerlijke strijd. Ik wilde gezien worden. Maar hoe harder ik dat wilde, hoe verder hij zich terugtrok. En ik begreep het niet. Ik dacht dat het aan hem lag. Dat hij niet goed genoeg...