Spiritueel ontwaken of jezelf kwijtraken?

Spiritueel ontwaken of jezelf kwijtraken?

De laatste tijd houd ik me bezig met een vraag.

Kun je zo bezig zijn met bewustzijn, dat je ongemerkt steeds verder van jezelf af raakt?

In de spirituele wereld hoor je vaak: Je bent je gedachten niet. Je bent je emoties niet. Je bent je lichaam niet.

En begrijp me goed, daar zit voor mij veel waarheid in. Het is ontzettend bevrijdend om te ontdekken dat je meer bent dan je verhaal.

Maar ik zie ook iets gebeuren.

Mensen die geen boosheid meer voelen. Geen verdriet. Geen angst. Het is niet verdwenen maar ze maken er geen contact meer mee.

En dan vraag ik me af: is dat vrijheid? Of is het een hele slimme manier geworden om niet meer te hoeven voelen?

Want in mijn werk zie ik andere dingen gebeuren.

Als iemand een familieopstelling doet, gaan we niet boven de pijn hangen. We gaan er ook niet in verdrinken. We kijken ernaar. We voelen wat gevoeld wil worden. De schaamte. Het verdriet. De angst. De woede. Alles krijgt een plek.

Niet omdat jij die emoties en gevoelens bent.

Maar omdat het ergens in het systeem er niet bij mag horen.

En juist als niets meer wordt buitengesloten, gebeurt er iets bijzonders.

Dan hoef je niets meer weg te duwen.

Voor mij is dát de ingang.

Niet zeggen: dit ben ik niet.

Maar ook niet: dit ben ik.

Het mag er allemaal zijn, zonder dat ik ermee samenval. Omdat het er al is.

Misschien is dat wel waar vrijheid begint.

Niet door afstand te nemen van je menselijkheid, maar door haar helemaal toe te laten.

En juist dan ontdek je dat er iets in jou is wat nooit beschadigd is geweest. Iets wat al die tijd stil aanwezig was. Niet omdat je de pijn hebt vermeden, maar omdat je er dwars doorheen bent gegaan.

Dat voelt voor mij als werkelijk ontwaken.