Je lijdt aan wat je probeert vast te houden.
- Sonja Elferink
- 5 aug
- 3 minuten om te lezen
Je lijdt aan wat je probeert vast te houden.
Aan mensen, aan hoe het was, aan hoe jij dacht dat je leven zou lopen. Zelfs aan wat je voelt kun je je zo vastklampen dat een gevoel uiteindelijk wordt wie je denkt dat je bent.
Maar wat gebeurt er wanneer je werkelijk gaat zien dat alles wat komt, ook weer gaat?
Het leven kan behoorlijk teleurstellend voelen wanneer je denkt dat ook maar iets blijvend is.
We weten natuurlijk wel dat alles verandert.Mensen veranderen. Relaties veranderen. Je lichaam verandert. Kinderen groeien op en gaan hun eigen weg. Werk stopt een keer. Gezondheid is niet vanzelfsprekend. Wat vandaag nog heel gewoon voelt, kan morgen ineens anders zijn.
En toch leven we vaak alsof het allemaal moet blijven zoals het is.
We hechten ons aan mensen, aan plekken, aan rollen en aan hoe ons leven eruitziet.We vinden dat iemand moet blijven, dat liefde hetzelfde moet blijven voelen en dat ons lichaam moet blijven doen wat het altijd heeft gedaan.
En wanneer dat niet gebeurt, voelen we ons teleurgesteld door het leven.
Maar het leven heeft nooit beloofd dat iets blijvend zou zijn.
Dat betekent niet dat je niets meer voelt. Juist niet. Je voelt wat er te voelen is, alleen hoef je het niet meer vast te houden.
Ik was vroeger erg gehecht aan wat ik voelde. Wanneer ik verdrietig was, dan wás ik verdrietig. Wanneer ik mij afgewezen voelde, kwam meteen dat oude gevoel omhoog dat er iets mis met mij was. Ik kon lang in een gevoel blijven hangen, omdat ik dacht dat het iets zei over wie ik was.
Tot ik werkelijk ging ervaren dat gevoelens ook komen en gaan.
Verdriet komt en gaat. Boosheid komt en gaat. Angst komt en gaat. Blijdschap trouwens ook. Gevoelens komen en gaan. En soms is er gewoon even niets. Ook dat is oké. Het is er.En het gevoel duurt door de bank genomen niet langer dan 90 seconden.. En dan beweegt het weer verder of lost op.
Het gevoel is werkelijk, maar het is niet wie ik ben.
Zelfs de gehechtheid aan je emoties kan wegvallen.Je hoeft gevoelens niet weg te stoppen, maar je hoeft ze ook niet te koesteren. Ze mogen er helemaal zijn, (omdat ze er zijn) zonder dat je er een heel verhaal van maakt of jezelf ermee vereenzelvigt en identificeert.
Dat heeft voor mij niets met onverschilligheid te maken. Het betekent ook niet dat verlies geen pijn doet of dat afscheid gemakkelijk wordt.
Je voelt het misschien zelfs vollediger, omdat je er niet meer voor weg hoeft.Je weet alleen dat ook dit gevoel niet voor altijd blijft. Zoals geen enkel gevoel ooit is gebleven.
Wanneer je werkelijk gaat zien dat niets blijvend is, hoef je het leven niet meer zo krampachtig vast te zetten. Je mag genieten van wat er is, zonder te eisen dat het blijft.Je mag verdriet hebben om wat verdwijnt, zonder te denken dat je voor altijd in dat verdriet zult blijven.
Alles beweegt.
Misschien is dat wel wat leven van ons vraagt. Dat we aanwezig zijn bij wat er nu is, zonder er meteen iets blijvends van te willen maken.
Want alles wat komt en gaat, kan nooit zijn wie jij werkelijk bent.En het is geen toeval dat ik dit schrijf, nu ik net mijn nieuwe ruimte in De Rijp heb betrokken. Een prachtige, lichte plek waar ik heel blij mee ben. Tegelijk weet ik ook: zelfs dit is niet blijvend. Dat maakt mijn blijdschap niet kleiner. Juist niet.Ik geniet ervan zolang het er is, zonder dat het voor altijd hoeft te blijven.En dat is juis de kunst.Helemaal ontvangen wat het leven je geeft, zonder het meteen vast te willen zetten.
En het is geen toeval dat ik dit schrijf nu ik net mijn nieuwe ruimte in De Rijp heb betrokken. Een prachtige, lichte plek waar ik heel blij mee ben. Tegelijk weet ik ook: zelfs dit is niet blijvend. Dat maakt mijn blijdschap niet kleiner. Juist niet.Ik geniet ervan zolang het er is, zonder dat het voor altijd hoeft te blijven.En dat is juis de kunst.Helemaal ontvangen wat het leven je geeft, zonder het meteen vast te willen zetten.
Mijn prachtige nieuwe ruimte in De Rijp
Opmerkingen