Als je nog belang hebt..

Mensen vragen mij vaak: heb je geen last van al die energie wanneer je opstellingen begeleidt? Al die pijn die er onbewust zit bij deelnemers en die jij dan voelt?

En ja, soms heb ik er ook ‘last’ van. Dan voel ik iets wat ook een pijn in mij raakt. Tja, en wat doe je dan als begeleider? Stop je het gauw weg? Doe je alsof er niets aan de hand is? Of laat je in het moment toe dat het jou ook raakt?

Het kan zomaar gebeuren dat ik ook tranen voel opkomen. En dat is helemaal oké. Ik meld dan in de groep dat ik ook geraakt ben, want iedereen zal dat bewust of onbewust ook voelen.

En wat het allerbelangrijkst is: heb ik nog belang? Heb je er belang bij dat jouw deelnemer met een goed gevoel naar huis gaat? Dat er aan hun verwachtingen is voldaan? Want dat voel je als begeleider zelf allemaal.

Het appelleert natuurlijk aan jouw eigen kindstukken. Dat je met jouw toverstafje de innerlijke pijn en verwachtingen van papa en mama wegtovert. Dat je je veilig voelt. Vaak voel je je weer veilig als je je hebt aangepast. Want dan voel je je weer meer geaccepteerd.

Dus jouw deelnemer kan zomaar je eigen innerlijk kind aanraken. Wanneer je je hiervan bewust wordt en je hierin je eigen innerlijk werk doet, kan jouw belang verdwijnen.

Dan maak je je niet meer verantwoordelijk voor hoe de ander zich voelt, denkt en leeft.

En dat geeft de cliënt een gevoel van: ik ben veilig bij jou. Er is geen belang, geen oordeel. Er is ruimte voor de deelnemer om te zijn met alles wat er is.

Mijn eigen proces hierin blijft zich ontwikkelen. Want waar ik als begeleider van familieopstellingen geen belang meer heb, of bij mijn kinderen bijvoorbeeld, merkte ik dat ik dat nog wel had bij mijn man Hans.

We zijn op dit moment heerlijk op vakantie in Spanje, op een plek waar ik als kind al kwam en waar ik me erg thuis voel. Heerlijke energie hier. Ook mijn kinderen heb ik hier mee naartoe genomen. En nu, na 25 jaar, weer terug met Hans.

Hij was hier nog nooit geweest en ik merkte dat ik dat wel spannend vond. Vindt hij het hier wel leuk? Of valt het tegen?

Het is voor mij blijkbaar heel belangrijk dat hij het ook leuk heeft. Dat is natuurlijk logisch, want het is gewoon fijn als je het samen leuk hebt. Dus wat doe ik? Ik tune in bij hem en probeer in te schatten wat hij leuk vindt. En ik merk dat ik begin te pleasen. Hij vraagt er niet om hoor, het gaat onder het mom van: het is zo gezellig samen. Dus heb ik mijn totale eetpatroon, waar ik zo goed op gedij, opzijgezet.

Hoezo is het gezelliger als ik samen snoep?

Ik merk iedere keer als we samen weg zijn, of dat nou een weekendje is of deze vakantie, dat ik erg gefocust ben op hem. Hoe voel jij je? Hoe gaat het met je?

En ik merk dus dat er nog belang is. Dat er een *verstrikking is. Dat ik ervoor wil zorgen dat hij het leuk heeft. En daaronder zat iets ouds. De angst dat ik verantwoordelijk werd gehouden als het niet leuk was. Alsof ik moest zorgen dat de sfeer goed bleef, zodat ik veilig was.

En dat werd ineens zichtbaar voor mij.

Ik voelde al dat er iets niet klopte, maar kon mijn vinger er nog niet op leggen. Door goed te kijken naar mijn gedrag, gevoel en denken kwam het tevoorschijn.

Auw, dat deed nog effe pijn. En juist door hele dagen samen te zijn, kon het zichtbaar worden. Door zelf te voelen. En door te beseffen hoe ik anders mag praten tegen mezelf hierin. Mezelf niet schuldig maken, maar liefdevol het kind in mezelf omarmen. Met mezelf gaan zitten. Iedere dag met een kussentje tegen me aan, alsof ik een kind op schoot heb.

Zodat ik me weer veilig voel in mezelf.

*Verstrikking: onbewust pijn en trauma dragen, willen oplossen of naleven wat bij iemand anders hoort.