Loslaten Tips: 4 Stappen naar Echte Innerlijke Vrijheid

Waarom Loslaten Begint bij Vastpakken: 4 Tips voor Echte Innerlijke Vrijheid

Loslaten. Iedereen heeft het er over. Laat het los, gewoon loslaten, laat het gaan. Alsof het zo simpel is.

Hoe laat je iets los waarvan je niet eens doorhebt dat je vasthoudt?

Jaren geleden zat ik in een gesprek met een vriendin die constant zei dat ze haar ex moest loslaten. Ze praatte er elke week over. Hoe ze hem moest loslaten. Hoe ze de pijn moest loslaten. Hoe ze de woede moest loslaten. Ze wilde niet meer verdrietig zijn ook.

En ik dacht steeds: maar je houdt hem juist vast door te proberen hem los te laten. Je geeft het namelijk steeds weer aandacht.

Want om los te laten, moet je eerst erkennen dat je iets vastpakt. En als je het vastpakt, ben je er al mee geïdentificeerd. Het is onderdeel van je geworden.

Dat inzicht veranderde alles voor mij. Loslaten is niet iets wat je doet. Het is iets wat gebeurt. Als een natuurlijk gevolg van een proces dat veel eerder begint.

En dat proces? Dat begint bij herkennen.

Waarom de meeste loslaat-technieken niet werken

De reden dat zoveel mensen vastlopen in het loslaten, is omdat ze bij stap vier beginnen. Ze willen meteen loslaten zonder de eerste drie stappen te doorlopen.

Maar je kunt niet loslaten wat je niet herkent. Je kunt niet vrijkomen van iets waarvan je je niet bewust bent. Het is alsof je probeert een knoop los te maken die je niet kunt zien.

Ik zie het zo vaak. Mensen die zeggen dat ze hun angst willen loslaten, maar die niet eens weten waar die angst precies over gaat. Of mensen die hun verleden willen loslaten, maar die nog nooit echt hebben gevoeld wat dat verleden met hen heeft gedaan.

En dan proberen ze van alles. Meditatie, affirmaties, rituelen. Allemaal gericht op loslaten. Maar het werkt niet omdat ze de basis overslaan.

Het ezelsbruggetje dat alles verandert

Er is een ezelsbruggetje dat ik gebruik: Herkennen, Erkennen, Expressie, Loslaten. Afgekort; HEEL.

Herkennen: je ziet wat er is.

Erkennen: je accepteert dat het er is.

Expressie: je geeft er uiting aan.

Loslaten: Is het gevolg, het laat jou los.

Elke stap is essentieel. Je kunt er geen één overslaan.

En het mooie is: als je de eerste drie stappen echt doorloopt, gebeurt de vierde vanzelf. Je hoeft niet meer te forceren. Het laat jou los.

Tip 1: Herken wat je vastpakt voordat je het wilt loslaten

De eerste stap is misschien wel de belangrijkste: herkennen wat je eigenlijk vasthoudt.

Niet wat je denkt dat je vasthoudt. Niet wat anderen zeggen dat je vasthoudt. Maar wat je werkelijk vastpakt.

Ik herinner me een moment waarop ik dacht dat ik mijn behoefte aan controle wilde loslaten. Ik deed van alles om meer te vertrouwen, om de controle los te laten.

Totdat ik doorhad dat ik helemaal niet mijn controle vasthield. Ik hield mijn angst om niet goed genoeg te zijn vast. De controle was alleen maar de manier waarop ik die angst probeerde te managen.

Dus in plaats van te focussen op controle loslaten, ging ik kijken naar die onderliggende angst. En dat veranderde alles.

Praktisch voorbeeld: Merk op wanneer je je gespannen voelt. Stop dan even en vraag jezelf af: wat probeer ik vast te houden op dit moment? Welk gevoel, welke gedachte, welke situatie? Wees nieuwsgierig in plaats van oordelend.

Tip 2: Erken volledig wat er is zonder het meteen te willen veranderen

De tweede stap is erkennen. En dat betekent: ja zeggen tegen wat er is. Zonder meteen te willen veranderen, oplossen of weghalen.

Dit is waar de meeste mensen vastlopen. Ze herkennen wel wat ze vasthouden, maar ze willen het meteen anders hebben. Ze erkennen hun verdriet, maar willen er meteen vanaf. Ze zien hun angst, maar proberen die meteen weg te redeneren.

Maar erkenning betekent: het is er toch al. En als je zegt: het mag er zijn, doe je weer een trucje. Alsof dat wat er toch al is jouw toestemming nodig heeft. Alsof je tegen de regen zegt: je mag er zijn. Hoezo denk ik dan. HET REGENT. PUNT. Zal die regen een worst zijn als jij zegt het mag er zijn.

Het is wat het is. Anders was het wel anders toch?

Ik had jaren last van een onderliggende onrust. Ik herkende het wel, maar ik wilde er constant vanaf. Ik probeerde het weg te mediteren, weg te analyseren.

Totdat ik op een dag besloot om die onrust gewoon te laten bestaan. Om er ruimte voor te maken in plaats van er tegenin te gaan.

En wat er gebeurde was bijzonder. Door die onrust te erkennen, kwam er informatie vrij. Ik begon te begrijpen waar die onrust vandaan kwam. Welke boodschap die voor me had.

Praktisch voorbeeld: Als je merkt dat je iets vasthoudt, probeer dan te zeggen: Ik zie dat dit er is. En het is er nu. Voel hoe dat voelt in je lichaam. Vaak ontstaat er al wat ontspanning door die eenvoudige erkenning.

Tip 3: Geef expressie aan wat je vasthoudt in plaats van het binnen te houden

De derde stap is expressie. En dat betekent niet dat je alles moet uitschreeuwen of dramatisch moet doen. Het betekent dat je ruimte geeft aan wat er is om zich te uiten.

Expressie kan een zucht zijn. Een traan. Een beweging. Een geluid. Het kan ook zijn dat je erover schrijft, erover praat, of het tekent.

Het punt is dat je het niet binnen houdt. Dat je het niet onderdrukt of wegstopt.

Ik hield jaren lang mijn teleurstelling vast over hoe mijn leven was gelopen. Ik herkende het, ik erkende het zelfs. Maar ik gaf er geen expressie aan. Ik vond het eigenlijk ook wel zielig voor mezelf.

Totdat ik op een dag gewoon begon te huilen. Niet omdat ik dat had gepland, maar omdat het er gewoon uit moest. Ik huilde om alle keuzes die ik niet had gemaakt. Om alle kansen die ik had laten liggen. Om de tijd die voorbij was gegaan.

En na die tranen was er ruimte. Letterlijk ruimte in mijn lichaam. Alsof er iets was weggevloeid wat daar niet thuishoorde.

Praktisch voorbeeld: Als je iets herkent en erkent wat je vasthoudt, vraag jezelf dan af: hoe wil dit zich uiten? Wat heeft dit nodig om naar buiten te komen? Vertrouw op wat er spontaan opkomt, ook al lijkt het klein of onbelangrijk.

Tip 4: Vertrouw erop dat loslaten vanzelf gebeurt als je de eerste drie stappen doorloopt

En dan de vierde stap: loslaten. Maar hier is het geheim: je hoeft het niet te doen. Het gebeurt vanzelf.

Als je echt hebt herkent wat je vasthoudt, het volledig hebt erkend, en er expressie aan hebt gegeven, dan is er niets meer dat het vasthoudt. Het laat zichzelf los.

Het is alsof je een bal onder water houdt. Zolang je hem vasthoudt, blijft hij onder water. Maar zodra je loslaat, komt hij vanzelf naar boven. Niet omdat jij hem omhoog duwt, maar omdat dat zijn natuurlijke beweging is.

Ik merkte dit toen ik door dat proces ging met mijn teleurstelling. Na het herkennen, erkennen en de expressie, was er gewoon... niets meer. De teleurstelling was er nog wel, maar ik hield hem niet meer vast. Hij was er, maar hij bepaalde niet meer hoe ik me voelde of wat ik deed.

En dat is het verschil. Het gaat niet om het wegkrijgen van moeilijke gevoelens of situaties. Het gaat om het niet meer vasthouden ervan.

Praktisch voorbeeld: Let op het moment dat je merkt dat je iets niet meer zo krampachtig vasthoudt. Dat er ruimte ontstaat. Dat je ademhaling dieper wordt. Dat is loslaten in actie. Niet iets wat je doet, maar iets wat gebeurt.

De resultaten van dit proces

Als je dit proces echt doorloopt, merk je een aantal dingen:

Er komt meer rust in je hoofd. Omdat je niet meer constant bezig bent met vasthouden of loslaten. Je gedachten worden helderder en minder chaotisch.

Je lichaam ontspant. Vasthouden kost energie. Veel energie. Als je stopt met vasthouden, komt die energie vrij en kan je lichaam ontspannen.

Je kunt heldere keuzes maken zonder krampachtig te doen. Omdat je niet meer kiest vanuit wat je vasthoud, maar vanuit wat er werkelijk klopt voor jou.

Er ontstaat ruimte om te voelen wat er echt bij je past. In plaats van dat alles wordt bepaald door wat je vasthoudt, kun je voelen wat er authentiek is. En kloppend.

En misschien wel het mooiste: er wordt minder geprojecteerd. Je gaat minder je eigen vastgehouden pijn, angst of verdriet op anderen projecteren. Je relaties worden echter en vrijer.

Bewust worden van de innerlijke beweging

De enige actie die echt nodig is, is bewust worden. Aandacht geven aan die eerste impuls in jezelf die wil grijpen, vasthouden, controleren. Daar even bij stilstaan. In- en uitademen.

Die kleine pauze is goud waard. Want precies daar ontdek je de keuze. Je ziet de beweging van binnenuit en kunt besluiten om niet meteen mee te gaan. En als je wel meegaat, doe je dat met bewustzijn.

Door die aandacht komt er ruimte. Het verhaal ontspant, het lichaam ademt dieper. En dan kan de expressie vanzelf komen. Een zucht, een traan, een beweging.

En dan laat het los. Niet omdat jij dat bedacht hebt, maar omdat er niets meer is dat het vasthoudt.

Want als je niks meer vastpakt, hoef je ook niks meer los te laten.