Zonder muren, open en vrij

Trek jij ook snel je muurtjes op? Zo van: dan word ik niet meer geraakt?

De behoefte om met je muren door het leven te gaan lijkt iets universeels. Maar wat ik zelf heb ontdekt: die muren werken niet. Hoe stevig of hoog ze ook zijn, ik word toch geraakt. Getriggerd, gekwetst. Dus als dat gebeurt, kan ik er maar beter bij blijven: bij het pijnlijke gevoel dat opkomt. En onderzoeken welke overtuigingen daaronder liggen.

Soms gaat het dieper. Dan blijkt er een angst te zijn om te ontvangen. Vanuit die angst klim je, vaak onbewust, boven je ouders. Op een plek waar je alleen nog kunt geven. Maar als je afdaalt naar je eigen plek, kun je weer ontvangen. Liefde. Maar ook hun pijn. En juist dat laatste willen we niet.

Dus scheiden we die pijnlijke delen af in onszelf. We bouwen muren, terwijl we ons eigenlijk heel willen voelen. Heel even lukt dat. Met die muren voelt het alsof alles weer klopt. Maar echte heelheid vraagt iets anders: dat we alle delen verwelkomen. De pijnlijke én de overlevingsdelen. Niet gemakkelijk, wel mogelijk. Met bewustzijn, zachtheid en moed. Je valt er niet van uit elkaar. Je komt juist dichter bij wie je werkelijk bent. Zo begint het gevoel van afgescheidenheid langzaam op te lossen. Open. Vrij. Zonder muren.